เนื่อจากช่วงนี้มีญาติธรรมของเราได้เข้ามาเยี่ยมเยือนและถามปัญหาธรรมะกันเป็นระยะซึ่งเป็นที่น่าอนุโมทนาดีใจที่หลายคนสนใจธรรมะมากขึ้น เมื่อศึกษาและปฏิบัติไปอาจพบปัญหาความสังสัย หรือไม่เข้าใจในข้ออรรถข้อธรรม หรือรู้แล้วอาจจะอยากใด้ความคิดเห็นอีกมุมมองหนึ่งจากอาศรมฯ ก็ขอยินดีและชืนชมกับผู้ที่สนใจถามใถ่ปัญหาธรรมกันเข้ามา  หากท่านใดมีความสงสัยในทางธรรมปฏิบัติ หรือทางพระพุทธศาสนา ขอให้ถามกันเข้ามาได้ ปัญหาธรรมะทุกปัญหา จะไม่เป็นปัญหาอีกต่อไป อาศรมแห่งนี้มีคำตอบ...

ปุจฉา: kondeeclub wrote on Sep 3
ผมอยากขอความเห็นของพระคุณเจ้าเกี่ยวกับเรื่องการภาวนานิดหน่อยนะครับ พระคุณเจ้าเห็นว่า การเจริญสติปัฏฐานล้วน โดยไม่สนใจสมถะเลย สามารถเข้าถึง โสตะปฏิยังคะธรรม กลายเป็นโสดาบันบุคคลได้หรือไม่ครับ เพราะผมชอบ สติปัฏฐาน แต่ก็รู้สึกว่า สมถะเองก็สำคัญทำให้จิตใจสบายดี แต่อยากหลุดพ้นโดยไม่ต้องนั่งสมาธิมากๆน่ะครับ อย่างเช่นการดูจิตตามแนว พระอาจารย์ปราโมทย์ หรือการเจริญฐานกายเพียงอย่างเดียว กราบขอบพระคุณครับ

วิสัชนา: chitasangvaro wrote on Sep 6

การเข้าถึงโสตะปฏิยังคะธรรม = ผู้เข้าสู่กระแสธรรรม
ท่านบอกว่าเข้าถึงได้ด้วยการละสังโยชน์ ๓ ใน ๑๐ คือ
๑.สักกายทิฏฐิ ความเห็นว่าเป็นตัวตน ตัวเรา ของเรา
๒.วิจิกิจฉา ความลังเล สงสัยไม่แน่ใจในพระรัตนตรัย
๓.สีลัพพตปรามาส ความถือมั่นในศีลพรตอย่างงมงาย
การเจริญสติปัฏฐานล้วนก็สามารถเข้าถึงได้เช่นกันโดย
ขออ้างอิงพุทธพจน์ที่มาในมหาสติปัฏฐานสูตรที่ว่า
" หนทางนี้ป็นทางเดียว ที่จะทำให้สัตว์บริสุทธิ์ได้
ล่วงพ้นความโศก และความรำพันคร่ำครวญได้
ดับทุกข์และโทมนัสได้ บรรลุอนิยมรรคได้
เพื่อเห็นแจ้งพระนิพพานได้ หนทางนี้คือ สติปัฏฐานสี่"
ถ้าชอบอย่างไรก็ปฏิบัติอย่างนั้นไปเถอะ
ถ้าปฏิบัติแล้วเกิดสติปัญญา กิเลสตัณหาลดลง
ชลอความรุนแรงของโลภ โกรธ หลงได้ก็OK
เพราะไม่มีการแนวทางใหนที่ดีที่สุด
มีแต่แนวทางไหนที่เหมาะกับจริตถูกกับใจของเรามากกว่า
อยากให้เข้าใจว่า สติกับสมาธิต้องไปคู่กันเสมอ
จะขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้ เพราะอินทรีย์ ๕ เป็นสิ่งที่
นักปฏิบัติทุกคนต้องบ่มเพาะให้แก่กล้า ไม่ว่าจะเป็น
ศรัทธา วิริยะ สติ สมาธิ ปัญญาทั้ง ๕ นี้ต้องบาล๊านกัน
ถ้าอยากหลุดพ้นโดยไม่ต้องนั่งสมาธิมากๆ ก็ทำได้
แต่ต้องเจริญสติให้มากๆ มีสติตามรู้เท่าทันอารมณ์อยู่ทุกขณะ
เมื่อสติมีมากๆสมาธิ กับปัญญาก็ตามมา
การจะปฏิบัติแบบดูจิต ดูกาย ดูอะไรก็ตาม
ขอให้ดูแล้วเห็นเป็นใช้ได้
ดูเพื่อให้เห็นอะไร ดูกาย เวทนา จิต ธรรม ก็เพื่อให้เห็นทุกข์
เพราะถ้าไม่เห็นทุกข์ จะเห็นธรรมได้อย่างไร?
เมื่อเห็นธรรมแล้วจะมองสรรพสิ่งเป็นสุนทรีย์ มีชีวิตอยู่อย่างสุนทรีย์
เหมือนกับคนงานที่ทำงานเสร็จแล้ว นั่งผิวปากรอรับค่าจ้าง สบาย...
และสิ่งที่นักปฏิบัติจะทิ้งมิได้เลย คือ ศีล สมาธิ ปัญญา ธรรมะ ๓ ประการนี้
จะต้องมีในหัวใจของเธอตลอด เหมือนหนึ่งเป็นอวัยที่ ๓๓...........
สามอย่างนี้คือมรรคอันประเสริฐที่จะนำเธอให้พ้นจากทุกข์ได้
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือปัญญา การรอบรู้ในกองสังขารที่ปรุงแต่ง
เป็นมายาบดบังสัจจะความจริงของสิ่งทั้งปวง ที่เกิด ดับๆๆ
ไม่คงทน ตั้งอยู่ในสภาพเดิมไม่ได้ และย่อยสลายไปตามกาล
มองให้ทะลุมายาภาพแล้วจะเข้าถึงสัจจะความจริงตามความเป็นจริงได้
อย่างเท่าทัน ด้วยสายตาที่สงบเย็น สุนทรีย์
ที่ท่านเรียกว่า "รู้ตามจริง" เมื่อรู้เห็นอย่างนี้ความทุกข์จะมีแต่ที่ไหน?
การปฏิบัติไม่ว่าจะปฏิบัติวิธีไหน หรืออย่างไร หากปฏิบัติถูกทาง
ก็มีผลอันเดียวกัน ถึงรอยเดียวกัน มีรสอย่างเดียวกัน
รสคือ วิมุติ ย่อมถึงความหลุดพ้นเหมือนกันหมด ไม่ว่าจะปรารถนาหรือไม่ก็ตาม
ส่วนเรื่องการตั้งความปรารถนาในการต้องการถึงภูมิธรรมชั้นนั้น ชั้นนี้ก็ดี
เป็นการตั้งอธิษฐานบารมี ทำให้จิตมีเป้าหมายในการที่จะดำเนินไปสู่จุดหมาย
แต่ครูบาอาจารย์สายปฏิบัติมี หลวงปู่ดุลย์ อตุโล ที่สอนไว้ว่า
"การปฏิบัติ ให้มุ่งปฏิบัติเพื่อสำรวม เพื่อความละ เพื่อความคลายกำหนัดยินดี
เพื่อความดับทุกข์ ไม่ใช่เพื่อเห็นสวรรค์ วิมาน หรือแม้พระนิพพาน
ก็ไม่ต้องตั้งเป้าหมายเพื่อจะเห็นทั้งนั้น ให้ปฏิบัติไปเรื่อยๆ ไม่ต้องอยากเห็น"
หลวงพ่อชา สุภัทโท ท่านสอนเสมอว่า "อย่าปฏิบัติเพื่อจะเอาอะไร
อย่าปฏิบัติเพื่อจะได้อะไร อย่าเป็นพระพุทธเจ้า อย่าเป็นอรหันต์
อย่าเป็นพระอนาคามี อย่าเป็นพระสกิทาคามี อย่าเป็นพระโสดาบัน
อย่าเป็นอะไรเลย เป็นแล้วมันจะเป็นทุกข์ อย่าเป็นอะไรเลย สบาย
ความสบายอยู่ตรงที่เราไม่ต้องเป็นอะไร เราไม่ต้องเอาอะไร
ภาวนาจนไม่มีความรู้สึกว่า ได้กำไรหรือขาดทุนจากการปฏิบัติ
มีความรู้สึกราบรื่น สิ่งภายนอกขึ้นๆลงๆ แต่เราไม่ขึ้นๆลงๆ ตาม
เราอยู่ด้วยความวางเฉยของผู้รู้เท่าทัน อาการแห่งความสุขก็มีอยู่
อาการแห่งความทุกข์ก็มีอยู่ แต่มันอยู่ข้านอก มันไม่ได้เข้าไปถึงใจของเรา"
การปฏิบัตินั้นอย่าปฏิบัติด้วยความอยาก เช่นอยากเป็นนั่นเป็นนี่ เห็นนั่นเห็นนี่
ถ้าอยากเป็นเร็วๆ มันก็ไม่เป็น หรือไม่อยากเลยก็เหมือนคนประมาท
จงทำใจให้เป็นกลางๆ ตั้งสติให้รู้อยู่ในปัจจุบันขณะอย่างสบายๆ
อย่าไปกำหนด อย่าไปคาดหวัง อย่าไปอยาก แต่ให้มีความพอใจ
ในการปฏิบัติ เรียกว่า ฉันทมูลกา มองให้เห็นค่าของการปฏิบัติ
ว่าปฏิบัติจริง ย่อมได้ผลจริง ถ้ามีความพอใจแล้ว เราจะมีความสุข
กับการปฏิบัติ และได้รับผลจากการปฏิบัติอย่างแน่นอน..............
ขออนุโมทนาและเป็นกำลังใจในการปฏิบัติธรรมต่อไป
ขอให้เจริญในธรรมยิ่งๆขึ้นไปเทอญ สาธุ
ขออนุโมทนาและเป็นกำลังใจในการปฏิบัติธรรมให้เจริญยิ่งขึ้นไป